Willem De Meyer – ICT internationalisering

In het eerste middelbaar, ondertussen meer dan dertig jaar geleden, had ik een heel bevlogen leerkracht Frans. Deze leerkracht leerde ons ook woorden die niet in het handboek stonden. Teksten en verhalen werden tijdens de les gemaakt afhankelijk van het moment. Iedereen kon op die manier actief meebouwen aan zijn taalkennis en zelf accenten leggen. De leerkracht in kwestie, Dirk Everaert, sprak zelf negen talen. Naast de vier klassieke talen waren dat ook Latijn, Grieks, nieuw-Grieks, Spaans, Portugees en Italiaans.
De enthousiaste manier van les geven en vertellen werkte aanstekelijk en iedereen keek uit naar de volgende les. De link met geschiedenis en verhalen over hoe woorden die je “veritaliaanst” toch een heel andere betekenis kunnen krijgen. Talen leren moet niet altijd direct beroepsgebonden zijn of iets opbrengen. Het kan ook gewoon leuk zijn en geeft directe connectie met andere mensen.
Zelf probeer ik in het buitenland steeds enkele woorden op te pikken en hallo of dankjewel te zeggen in de plaatselijke taal. Door de Callanmethode in Kroatië leerde ik wat Kroatisch en jaren later ken ik die woorden nog. Wat blijkt nu? Deze woorden lijken zeer sterk op Sloveens én Bulgaars. Op die manier kan je snel met een verschillende mensen uit de regio contact leggen. Je leert de net iets andere woorden en zo bouw je ook een gesprek en band op. Wie moeite doet om een buitenlandse collega in de eigen taal te begroeten heeft een streepje voor. Omgekeerd worden we in het buitenland ook graag eens aangesproken in onze eigen taal. Vlamingen passen zich snel aan op taalvlak en daar zullen de vele buitenlandse overheersingen in het verleden niet vreemd aan zijn.
Door verschillende talen in het secundair te leren was de basis gelegd om verder te gaan in taalonderwijs en Erasmus+ is een fantastische opportuniteit om talen te leren, te oefenen, te onderhouden én contacten te leggen in heel Europa. Ik denk nog vaak aan de leerkracht die negen talen sprak en zijn gedrevenheid. Les geven voor hem was geen opgave of een last maar iets natuurlijks. Zo is ook het spreken van meerdere talen eigenlijk iets natuurlijks als we met anderen echt willen praten en verbonden raken.
Na het Europese project HIHTAST ging ik nog vier keer terug naar een voormalige projectpartner in Padua om er les te geven als vrijwilliger in een taal die ik nooit op school geleerd heb maar ter plaatse leerde en met veel zelfstudie en hulp van Italiaanse collega’s. Les geven in het Italiaans lukt voor afgebakende thema’s en de vriendschappen die ik opbouwde met mijn cursisten blijven jaren later nog overeind.

Je raakt pas iemand in zijn hart als je zijn taal spreekt.

Dank je wel Willem voor deze leuke bijdrage.